Mahkeme Kapısında Beklerken
Kayseri’de sabah güneşi, pencere pervazına düşen sarı ışıklarıyla odama sızarken ben kahvemi yudumluyordum. 25 yaşındaydım ve hayatımın belki de en belirsiz günlerini yaşıyordum. Günlüklerime yazdığım gibi, duygularımı saklamam mümkün değildi; heyecan, korku, umut ve hayal kırıklığı hepsi bir aradaydı. O sabah mahkeme günüydü. İçimde bir sürü soru vardı: “Mahkeme ne kadar sürecek? Sonuç ne zaman belli olur? Her şey yoluna girecek mi?”
İlk Adım: Mahkeme Kapısı
Kapının önünde dururken bir yandan nefesimi tutuyor, bir yandan çevreme bakıyordum. İnsanlar sessizce içeri giriyor, bazen göz göze geliyorsunuz ama çoğu zaman bakışlar kaçıyor. Benim bakışlarım, kendi endişelerime kilitlenmişti. İçeri adım attığımda kalbim hızlı hızlı atıyor, ellerim titriyordu. Her adımda biraz daha geriye gitmek, biraz daha zaman kaybetmek istiyordum ama aynı zamanda bir umut vardı: “Belki her şey yoluna girecek.”
Salonun İçinde Zamanın Ağır Akışı
Salon büyük, sessiz ve soğuktu. Avukatlar belgeleri karıştırıyor, hakim dosyaları inceliyor, taraflar sessizce bekliyordu. O an anladım ki mahkemeler sadece saatlerden değil, aynı zamanda sabırdan da ibaret. Saatler geçtikçe insanın içinde farklı duygular yükselip alçalıyordu. Heyecan, kaygı, hatta öfke… Herkes kendi iç dünyasında savaşıyordu.
Ben de kendi günlüklerimde yazdığım gibi düşündüm: “Belki de bu bekleyiş, içimde bir sınav gibi. Sabretmeyi öğrenmem gerekiyor.” Ama aynı zamanda, her adımda biraz daha yorgun hissediyordum kendimi. Mahkemeler, beklediğimden çok daha uzun sürüyordu. Ve ben o an, sonuçların ne zaman geleceğini bilmemekle baş başa kalmıştım.
Beklerken Düşünceler
O anlarda bir yandan geçmişi hatırlıyordum. Hayat ne kadar hızlı akarken, mahkeme salonunda zaman sanki duruyordu. İnsanların yüzlerindeki ifadeler, seslerin tonları, her şey bana bir hikâye anlatıyordu: Beklemek, bazen acıtır ama bazen de öğretir. Mahkemelerin süresi, sadece resmi bir zaman dilimi değil, aynı zamanda duyguların test edildiği bir süreçti.
İçimde bir umut ışığı da vardı. Avukatımın söylediği sözleri hatırladım: “Sabretmek zorundayız, süreç uzun ama adalet er ya da geç gelir.” Ve ben o an, hem korkarak hem de umut ederek bekledim. Günlüklerime yazdığım gibi, her heyecan patlamasında kalbim biraz daha çarpıyor, her hayal kırıklığında gözlerim doluyordu.
Çıkışta Hissettiklerim
Saatler sonra mahkeme sona erdi. Çıkış kapısına doğru yürürken, bir yandan içimde hafif bir boşluk, bir yandan da bir rahatlama vardı. Sonuç hemen belli olmasa da, en azından bekleyişin bir sonu vardı. Kayseri’nin taş sokaklarında yürürken düşündüm: Mahkemeler uzun sürüyor, evet, ama beklerken hissettiğimiz her duygu bizi biraz daha olgunlaştırıyor.
O gün anladım ki hayatın kendisi de bir mahkeme gibi: Ne zaman karar verileceğini bilemiyorsun, ama süreç boyunca hissettiğin her duygu, her an, seni sen yapan parçalar. Ve belki de en önemlisi, duygularımızı saklamadan yaşamak, bu sürecin en değerli yanlarından biri.
Mahkemeler ve Bekleyişin Öğrettikleri
Eve döndüğümde günlüklerimi açtım ve kelimeler dökülmeye başladı. Mahkemeler ne kadar sürerse sürsün, beklemek, sabretmek, umut etmek ve hayal kırıklıklarıyla başa çıkmak… Hepsi birer ders gibiydi. Belki sonuçlar hemen gelmeyecek, belki süreç aylar, hatta yıllar sürecek. Ama o bekleyiş anlarında hissettiğimiz, heyecan, korku, umut ve hayal kırıklığı… İşte bunlar, yaşamın gerçek tatları.
Mahkemeler bir süre meselesi olabilir ama duyguların süresi sınırsız. Ve ben bunu, Kayseri’nin taş sokaklarında yürürken, günlüğümde kelimeleri birer birer yazarken, kalbimde hissettim.
—
İçimdeki tüm bu dalgalanmaları ve bekleyişin ağırlığını yazıya dökmek, bir nebze olsun rahatlamamı sağladı. Mahkemeler ne kadar sürede sonuçlanır bilinmez ama hissettiğimiz duygular, zamanın ötesinde birer gerçekti.